Hiddet ve şehvet, insanı şaşı yapar; rûhu doğruluktan ayırır. Zalimlerin zulmü de karanlık bir kuyudur.

İnsanda doğruluk kubbesini omuzlayan akıl ve gönül sütunları, hiddet ve şehvet çelmesi karşısında devrilir. Çünkü bu iki menfî haslet, akl-ı selîmi ve kalb-i selîmi zaafa uğratır. Bunun neticesi ise, yanlış harekete sürüklenmektir. Ancak hiddet ve şehvete mağlûp olmayanlar, zulüm ve hüsran çukurlarına devrilmekten kendilerini muhafaza ederler.

Gerçekle yaralanan, kötü huydur.

Gerçeklerden hoşlanmamak, yalan afyonunu yutmuş kötü huylu insanların işidir. İnsandaki hayra ve doğruya olan meyil dumura uğratılmışsa, artık gönülde kötü huylar cirit atar. Bunun en bariz özelliği, hak ve hakikatten rahatsızlık duymaktır.