Îman bir ağaca benzer, kökü ahdinde durmaktır.

Nasıl bir ağaç, köklerinden söküldüğü zaman hayatiyetini kaybederse, ahdinde durmayan adam da îmânı besleyen böyle bir temelden mahrum kalmış demektir. Çünkü o îmânın özü, ahdinde durmayı icâb ettirir. Nitekim Cenâb-ı Hak, kalplerini mühürlediği kâfirlerin özelliklerini sayarken şöyle buyurmaktadır:

“Onların çoğunda ahde bağlılık görmedik, çoğunu fâsık kimseler olarak bulduk.” (el-Ârâf, 102)